Bu bilgece sözden sonra size picasadan bulduğum süper bir resim göstermek istiyorum.

Hey adamım armut diyorsun ama gidip elma resmi koyuyorsun dediğinizi duyar gibiyim; Haklısınız.

Elma ile armutu ayıramayanlar vardır ya. İşte o yüzden bu resmi paylaştım.

Bazıları da sap ve samanı ayıramazlar. Geçmişte yaşananları düşündüğümde benim de zamanın düzelteceğini düşündüğüm bir çok şey olmuş.

Önceden de dediğim gibi. Kimsenin insafına kendinizi bırakmayın, cesur olun, karar alın, uygulayın ve başarın…

Başarın dedikten sonra kendimi kişisel gelişim zamazingolarında gibi hissettim. Sakın ha…

Çok uzun bir süre, aynı zamanda da çok kısa.

Neler mi oldu bu zaman zarfında

Yeni bir bilgisayar aldım, 5 farklı model telefon değiştirdim, balık tutmayı bırakıp canlı akvaryum kurdum, 3 kere rejim yapmaya niyetlendim ve 4. günde bıraktım ve bir oğlum oldu. Muhammed Kayra Ölmez.

Çok yoğun temponun ardından tekrar WP ye merhaba…

Vaktin gelmesini beklerken düşünmek için zamanımız vardır.
Yaşadıklarımızı, yaşananları, yaşanacakları; yada yaşayamadıklarımızı…

Yeniden sinirleniriz. Çünkü kontrolü kaybetmişizdir.

Yardım isteriz çaresizce. Gözlerimizdeki titreklik sözlerden daha çok şey anlatır.
Anlayana.
Suratımız asık, kalbimiz kırık yürürüz saatlerce. Yanımızdan geçenleri farketmeyiz. Ama onlar farklederler sizdeki bu durgunluğu. Farketmemişcesine davransalarda.

Kimse paylaşmak istemez acıyı. Dertleri, kederleri. Paylaştıkça siz hafiflersiniz oysa. Bir fikire muhtaçsınızdır. Sanki kaçıyorlardır sizden. Dertleriniz bulaşıcımıdır yoksa? Yada gerçekleri mi görmek istemezler? Yalanlar bukadar mı güzeldir?
Ya gerçek dünyanın güzelliği, Niye hiç düşünülmez?

Zincirleri kırdıktan sonra açılacaktır gerçekliğin kapısı ardına kadar. Gerçek mutluluğu bulacaksınız orda.
Gerçeke giden yol uzun ve zordur. Umutsuzluk çöker insana.
Ya bulacağız, yada bu uğurda öleceğiz mutluluğun sahtesini bile tatmadan.
Ya bulacağız, yada öleceğiz bu uğurda.
Gerçeklik uğrunda.

Dönememe korkusu hep vardı yüreklerde. Kömürler atıldı kazana ve gittikçe hızlandı raylarda. Mola yerlerinde burunlara gelen o pis koku ve iliklere kadar üşüten soğuğun titretmesi. Sanki duman sıcakmış gibi iki dudağın arasına alınan sigara ile ısınma mücadelesi.

Dumanı ısıtmasa da bir dost gibi sarıyordu sizi ve süzülüyordu içinize. Yanlızlığınızı unutturmak istiyordu. Ama her nefeste yeniden hatırlıyordunuz ardınızda bıraktıklarınızı.

Nihayet garda indiğinizde, sizi uzun bir yol bekliyordu motele kadar. Karanlıkta size yolu gösterecek bir tutam ışığa muhtaç kalmışken birden yağmur bastırıyordu. Tam da daha kötüsü olamaz diye lanet okurken içinizden, bir su birikintisine girmiştiniz. Karanlık, sırılsıklam, elinizde yükler, titreyerek.

Niye gelmiştiniz ki buraya? Niçindi bunca çaba, bu üzüntü, bu acınası durum.

Daha kırk gün ayrı kalacaktınız evinizden. Her akşam ne yiyeceğim telaşı, gündüz işin sıkıntısı ve en önemlisi özlemek.

Akşam yemeği niyetine içtiğiniz çorbanın tadı hala azınızda iken motel odasında ki pis koku gelir burnunuza mola yerindekini aratmayacak şekilde. Sonra yan odadaki sesler takılır kulağınıza. Lanet okursunuz tekrar. Ve son sigaranızı içersiniz.

Uyku yoktur size. Gözlerinizi kapadığınızda kabuslar gelir önünüze. Çıldırmak üzeresinizdir. Günzdüzleri şişkin gözlerle size yağdırılan emirleri yapmaya çalışırken bir kez daha lanet okusunuz. Ağlayan gözlerle sokakta eziyet çekmek için motele giderken yağmur başlamıştır yeniden;

Sokaklarda yanımda dolaşan yağmur
Geceleri başucumda duran yağmur
Avucumda ellerin yerine yağmur
Vur yüzüme, vur yüzüme
Saçlarımda nefesin yerine yağmur
Dudağımda dudağın yerine yağmur
Gökyüzünden çaresizliğimi yağmur
Vur yüzüme hadi vur yüzüme
Yağmur..

Herşey üst üste gelir. Siz dışarı çıktığınızda yağmur yağar, paranız bittiğinde fatura gelir, tv izlerken elektirik kesilir, gizlice ağlarken zil çalar. İhtiyacınız olduğunda yanınızda yoktur. Gitmiştir. O da vurmuştur size.

Dik durmalı başınız. Asla eğmemelisiniz bunu isteyenlerin aksine. Savaşın ve bayrağınız dalgalansın. Merak etmeyin yardım yoldadır.

Yağan yağmur gözyaşlarınızı gizlemiştir. Ve en önemlisi gitmesinin sebebi sizsinizdir.

İkilem arasında kalmışsınızdır.

İki arkadaşınızın kavgasının arasında kalmanız gibi. Anne ve babanınızın arasında kalmanız gibi. Yanlış ve kalbinizle buğzetmenin, bağıramamanın, haykıramamanın size verdiği dert gibi. Yapmak zorunda olduğunuz şeyi yaptığınızda size suçlu sanki sizmişsiniz gibi bakmaları gibi. Yada daha kötüsü doğru bildiğiniz ama karşınızdakilerin idrak etme sorunları nedeniyle sizi anlamamaları gibi.  Onu yaparsınız ama ağlayarak.

Ama dik durun. Yardım gelecektir.

Tek sorunun yaşadığınız ikilemdir. Kendiniz ile yaşadığınız. Sevdiğiniz ile yaşadığınız.

Neden seversiniz ki? İşinizi yada bir kadını?

İşiniz yorucudur. Geitirisi azdır. Ailenizi ihmal etmenize yol açar. Ama seversiniz. Sonuna kadar yaparsınız. Kendi işinizi aksatırsınız bazen bu sebeple. Ama hala seversiniz.

O kadını da seversiniz. Herşeye rağmen, sebepsizce, dürüstçe, masumca.

İkilem yaşarsınız hep.

Kendinizle.

Eskiden şekeri çok severdiniz. Şimdi sevmezsiniz. Eskiden çay gereksizdi. Şimdi ihtiyaç. Zaman değişmektedir. Ya siz? Doğrularınız? İnancınız? Görüşünüz?

Size bir zamanlar yalnış gelen şeyler yüzündendi kavganız. Ama artık onlar doğru olanlar. Peki kavga ettiğiniz kişiler şimdi haklılar mı?

Sizi çekici kılan siz misiniz, fikirleriniz mi, yoksa üzerinizde ki elbiseler mi? Onları alabilmek için çok çalışmalısınız. Çok çalıştığınızda ihmal edeceksiniz. İhmal ettğinizde terk edileceksiniz. Çalışmazsanız çekiciliğiniz veya imkanlarınız daralacak ve son aynı.

Ozaman bu bir ikilemmidir yoksa mutlak sonuç mu?

Son nedir? Ölüm mü? Köprü üzerindeyken direksiyonu 2 derece sağa çevirmek. Traş olurken berberin elinin titremesi. Uçaktaki küçük bir motor arızası. Boğazınıza kaçan minik bir parça ekmek. Yolda yürürken ayağınızın kayması.

Ölüm bir son mudur? Yoksa sona giden bir araç mı?

Uykunuz geldi. Etraf karardı… Aniden bir ses. Telefonunuzun alarmı.

Yine sabah olmuştur.

Kimbilir siz uyurken kaç aile yıkıldı, kaç iş bozuldu, kaç insan öldü. Onlar için zaman bitmek bilmezken sizin için yalnızca bir andı.

Mesela daha iyi bir iş bulmak. Yada daha iyi bir ev, yeni bir araba. Sürekli koşturmaca.

Her zaman yapacak o kadar çok işimiz var ki. Bir türlü bitmiyor. Sürekli yenileri geliyor. Bunalıyoruz, sıkılıyoruz, geliyor, geliyor, çoğalıyor ve bummmmm!

Kiminin patlaması bağrışma, kavga, gürültü. Kiminin ki sessizce ağlama.

Sonuç olarak hepimiz özünde aynıyız. Hepimiz haklıyız kendimizce. Ama o da öyle yapsaydı. Ama şöyle olsaydı. Ama, keşke vb…

Sürekli bahaneler buluyor isek, hayatımızda ters giden şeyler var ise mutlaka ama mutlaka biryerde hata yapıyoruz.

Önemli olan hatanın sebebine gidip sorunu kaynağından çözmek gerekmektedir. Sorunlar çıktıkça çözersek sürekli yenileri gelecek ve dayanılmaz bir duruma geleceğiz.

Bırakın sorunlar çıksın. Kaçanı kovalamayın. Kaçan kaçmış, gitmiş. Yeni bir set çekin. Artık kaçamasınlar. Sonrasına bakın. Ders alın ve yaşamınıza bakın.

Bu fikirler aklıma geldikçe kendimize acımamız gerektiğini düşünüyorum. Zorunda olmak en acısı. Buna da bir sınav gözü ile bakıp sineye çekebiliriz. Ya da önce elimiz ile, sonra da dilimiz ile müdahale etmeliyiz olan bitene. Peki gücümüz yetiyor mu? Ya da yalnızca kalbimiz ile buğzetmek mi ilk tercihimiz. Kolaya kaçıyoruz sonu bize dokunacak olsada. Hep anı kurtarıyoruz. Artık geleceği düşünmüyoruz. Yorgunluk kelimesinin arkasına saklanıyoruz. Değiştiremeyeceğimiz bir dünyada yaşadığımıza inanıyoruz. En sevdiğim tarafı; Akışına bırakıyoruz.

Birşeyler yapmalıyız, savaşmalıyız. Önce kendimiz ile. Ayağa kalk, dik dur ve kılıcını salla. Kendi canımızı yakabilir miyiz? Kendi kendimizi düş kırıklığına uğratabilir miyiz? Yada hemen bir bahane mi gelir arkasından. Yada hayatımız hep Sanma lar ile mi geçer.

Üşürüz, hafif hafif titrerken midemiz kazınır. Ne yediğimizi düşünürüz. Sonra gerçeği anlayıp ne yaptığımızı düşünmeye başlarız. Yada ne yapmadığımızı. Düşünmek iyi gelir midemize. Artık kazınmaz. Bulduğumuz bahanelerin son kullanım tarihleri gelene dek.

Peki ya gerçeği anlarsak? Ya onu bulursak? Bu bilgi değerli olur mu bizim için? Hayatımızı veya yaşantımızı düzene sokmak için kullanabilirmiyiz onu. Yoksa yorgunluğumuz karşısında boynumuzu eğip izlermiyiz sadece.

Karanlıkta yürüdüğümüzü anlamaz isek ışığı açmak aklımıza gelmez. Ve bir gün kör sanarız kendimizi.

İçerikte tanıdık gelecek. Rusya veya Türkiye. Yada dünyanın herhangi bir noktası. Fark etmeyecek. Her yerde insan faktorü bulunmakta. Suçu da insanlar işleyecek, cezayıda onlar çekecek. Adalet (!) yerini bulacak. Yada bulmayacak. Heryerde böyle.

Hep güçlü kazanacak. Kurt ile kuzu hiçbir zaman yan yana duramayacak. Kimse hakkını soramayacak. Sorulamadığı için gündeme gelmeyecek. Sorun yokmuş gibi hayat akmaya devam edecek.

İnsanlar kendi adaletlerini kendileri arayacaklar. Sonuç: KAOS!

İnsan hakkında bir çok şey söylenir ve herkes kendince tanım yapmaya çalışır. Herkes kendisince beğendiğini alır ve inanır. Bazısı dedesini maymuna benzetmiştir, bazısı kendisini düşünmeye vermiştir.

Birde babası köy muhtarıymış edası ile yürüyen, dünya kendisinin uydusuymuş ve tüm insanlar da dahil kendi etrafıda dolaşıyormuşcasına burnu havada ve bir okadarda kendini beğenmiş ama hiç bir b_k becerecek yeterlilikte olmayan, sürekli başkalarının başarılarının üzerine yatmaya çalışan ve konuşurken yapılanları küçümseyen, fırsat bulunduğunda kafasının ezilmesi gereken zavallılar da yok değil.

Eğer bunlar insan ise ben maymunları tercih ederim diye düşünmüyor değil insan.

Bu katagoridekiler farklı tipik özellikler gösterebilirler. Anlatmaya çalışayım;

• Zor durumlarda hep yanınıza yaklaşıp destek isteyen ama işi bittiğinde veya ilgilencek farklı şeyler bulduğunda size mendil muamelesi yapmaya çalışırlar.
• Bir konuda yanlışlıkla fikirleri sorulduğunda dünyalar onların olur ve bunu hayata karşı bir fırsat kazanmışçasına o fırsatı değerlendirmeye çalışarak sizi aşağılamaya çalışırlar.
• Buna benzer şekilde bir ortamda laf sokmak en büyük hobileridir. Çünkü becerebildikleri tek şey budur.

Daha bunun gibi bir çok özellikleri de vardır elbette. Biz şimdilik bunlarla yetinelim.

Önemle hatırlatayım ki itle uğraşmaktansa çalıyı dolaşmak daha kolay olacaktır. Bu nedenle onlar çemkire dursunlar, siz işinize bakın. Bu tavır ve hareketler onları çok çok rahatsız edecektir. Çünkü onlar kendilerinin dikkate alınmasını amaç edinmişlerdir. Tek gayeleri budur. Var oluş amaçlarıdır.

Vardılar, Varlar, Var Olacaklar;

Önemsizdiler, Önemsizler, Hep Önemsiz Kalacaklar.

( Sözlerim meclisten dışarı )

Ama bir fark vardı, sen yoktun.

Gitmiştin. Hep gideceğini hissettiriyordun ama şimdi gitmiştin. İlk kez yoktun hayatımda.

Gözümü seninle açmıştım. Son nefesimi de kucağında vermek isterdim ama olmadı. Sen benden önce gittin. Bıraktın da gittin beni.

Bu farklıydı ama. Benim için çok farklı. Adını koyamadığım, kelimelere dökemediğim bir olgu.

Yine boş boş baktım balkondan kahvemi içerken. Dumanı yoktu belki ama kahveydi işte. Sensiz içilen ilk kahve. Yanında sigara ile.

Keşke düne dönebilseydim. Son bir kez doya doya izleseydim seni. Keşke gideceğini bilseydim. Bende gelirdim seninle. Sensiz bir yere sığamıyorum, gidemiyorum, duramıyorum, okuyamıyorum, izleyemiyorum, anlamıyorum, tat alamıyorum. Zevk alamıyorum. Yaşayamıyorum.

Sıkıldım. Yapamadım.

Bende gidiyorum işte. Arkama bakmadan, gözlerim yaşlı, kafam dumanlı.

Bırakıyorum herşeyi, tüm hatıraları. Yanımda birtek yalnızlığım. Gözyaşlarım arkadaşlarım.